11 PRZEKAZAŃ Kościoła Radości ISTNIENIA

11 Przekazań z komentarzami

Przekazanie I   <<< >>>   Przekazanie III

Przekazanie II

Stwórca naszej rzeczywistości (Bóg) jest umowną dla naszego zakresu pojmowania wielowymiarową, inteligentną siłą, której wola i działanie jest pierwotną przyczyną i ostatecznym celem istnienia naszej rzeczywistości, w tym nas samych. Dowód istnienia Stwórcy wynika z zasady przyczynowości.

Dowód istnienia Stwórcy wynika dla człowieka z zasad logiki obowiązującej w naszej rzeczywistości - z zasady przyczynowości: wszystko zawsze posiada swoją przyczynę. Pojęcia "umowności dla naszego zakresu pojmowania" oraz wielowymiarowości Stwórcy są wyjaśnione w komentarzach do Przekazania III.

Dowód istnienia inteligencji Stwórcy także wynika z zasad logiki obowiązującej w naszej rzeczywistości - z faktu, iż układ sumarycznie mniej złożony nie jest w stanie wytworzyć układu o wyższym stopniu złożoności niż on sam. Oznacza to, że Stwórca (główny) naszej rzeczywistości musi posiadać intelekt odpowiadający co najmniej poziomowi skomplikowania stworzonej przez siebie rzeczywistości.

Z kolei dowód na istnienie woli i działanie Stwórcy wynika z faktu, że jedynym znanym człowiekowi imperatywem do powstania produktu twórczo-intelektualnego (a tak działanie Stwórcy {Stwórcy głównego}, obserwując swoją rzeczywistość istnienia, w swojej logice interpretuje ludzkość) jest wola twórcza projektowo-konstruktorska, a następnie samo działanie twórcze. Bez woli i następnie wymiernego działania jej Stwórcy, nasza rzeczywistość by nie zaistniała.

(...)

Stwórca, jako przyczyna i cel dzieła (swojego działania twórczego), jest dla dzieła twórcą totalnym i absolutnym - decydującym w najmniejszym szczególe o wszystkim, co dotyczy tego dzieła. To pozwala na używanie wobec Stwórcy pojęć: Absolutny, Wszechmogący, itp.

Stwórcę można opisywać wyłącznie po możliwych dla nas do zauważenia, efektach Jego działania - opisując rzeczywistość nas otaczającą i nas tworzącą. Na Jego temat nie wiemy nic, ponieważ jest On rozłączny ze swoim dziełem. (Rozłączność zachodzi co najmniej w jednym wymiarze - inaczej Stwórca musiałby zawierać się całkowicie w stworzonym przez siebie dziele, a dzieło byłoby wówczas w całości swoim stwórcą - jest to model pozostający w logicznej sprzeczności z obecną logiką naszej rzeczywistości, więc musi zostać obecnie odrzucony).

Na temat Stwórcy możemy wiedzieć wyłącznie tyle, ile On sam zechce nam przekazać. Dotychczas jedynym, tak samo wymiernym i tak samo sprawdzalnym dla wszystkich jednostek gatunku ludzkiego przekazem otrzymywanym od Boga jest produkt świadomości naszego istnienia - obserwowany świat wokół nas i my sami. Świat taki sam dla wszystkich: zdecydowanie wymierny i jednakowo opisywalny.

Gdyby Stwórca chciał przekazać człowiekowi coś jeszcze, to by to z pewnością uczynił - i zrobiłby to, jako Bóg Wszechmogący, w sposób jednoznacznie zrozumiały i oczywisty dla wszystkich. Stąd również wszelkie ludzkie przeżycia duchowo-religijne typu: wizje, objawienia, stygmaty, itp., nie są jakimiś Boskimi przekazami kierowanymi przez Niego do całej ludzkości, co całkowicie naturalnymi, choć oczywiście nie poznanymi jeszcze, zjawiskami energetycznymi, skutkującymi pojawianiem się subiektywnych i niewymiernych szerzej, odczuć pojedynczych osób czy grup (w tym ich miejscowych zmian energetycznych, np. stygmaty). Mimo, że zjawiska te dokonują się dzięki energii wyższej Stwórcy (taką nazwę w stosunku do określonego rodzaju energii [M261; M294-301] przyjmuje Kościół Radości ISTNIENIA), to energia ta, będąc dostępna dla wszystkich ludzi bez względu na miejsce ich zamieszkania i wyznawaną przez nich religię, nie niesie żadnego ukierunkowanego przekazu, powodując jedynie wzmocnienie wzbudzenia pojawiającego się po stronie umysłu osoby doświadczającej tego typu przeżycia. Nigdy nie jest to jednak przekaz Boga dla wszystkich ludzi (mimo, że poszczególne religie najczęściej tak te zdarzenia chcą przekazywać światu swoich wiernych).

Jedyną dla człowieka możliwością opisu Boga (obserwacji wyniku działania Stwórcy) jest ciągła, uważna i otwarta obserwacja oraz logiczna analiza tworzącej i otaczającej nas rzeczywistości. W oparciu o tę obserwację i analizę można następnie zastanawiać się nad ewentualnym, szerszym kształtem rzeczywistości, snuć hipotezy i tworzyć teorie uogólniające. Natomiast wszelkie próby opisu rzeczywistości naszej i szerszej, nie oparte na bieżącej obserwacji i na analizie logicznej (w tym na statystyce i rachunku prawdopodobieństwa) - w szczególności dotychczasowe religijne dywagacje na temat Boga i Jego stosunku do człowieka - powinny być traktowane z należytą rezerwą i dystansem, a wszędzie tam, gdzie w oparciu o te próby pojawia się element religijnej manipulacji, powinny być one uznawane wprost za szkodliwe dla ludzkości.

Podstawową i szeroko sprawdzalną jest dla człowieka obserwacja zmysłowa, natomiast od zawsze istnieje równolegle również obserwacja pozazmysłowa. Obserwacja ta jest jednak niewymierna i nigdy dotąd na jej podstawie nie da się wyciągać jednoznacznych wniosków. Problemem dla świata człowieka jest wciąż brak odpowiednich narzędzi naukowych do badania postrzegania pozazmysłowego i rzeczywistości szerszej, oraz tym samym całkowity brak teorii naukowych odnośnie istnienia i funkcjonowania świata pozamaterialnego, pozazmysłowego.

Używane sformułowanie "Stwórca główny" odnosi się do sytuacji proponowanego czasem modelu kreacji, w którym nasza rzeczywistość miałaby być efektem działania jakiegoś "urządzenia" typu "program komputerowy" czy, np. "matryca-wytłaczarka", itd. Termin "Stwórca główny" wskazuje na pierwotną przyczynę tego urządzenia czy programu komputerowego, na jego naczelnego twórcę, nadającego urządzeniu zasady, wzory tworzenia, granice, itd. Urządzenie takie jest w stanie tworzyć produkt wyłącznie z tworzywa (energii) zadanego mu przez stwórcę głównego, jak i wyłącznie w ramach określonych przez niego naczelnych zasad brzegowych. (To samo dotyczy modelu ciągu "urządzeń" kreujących kolejne, zhierarchizowane rzeczywistości wewnętrzne {podświaty}, jak i sytuacji, w których "urządzenia" są bytami postrzegającymi siebie jako świadome {samoświadome}).

Przekazanie I   <<< >>>   Przekazanie III