11 PRZEKAZAŃ Kościoła Radości ISTNIENIA

11 Przekazań z komentarzami

Przekazanie III   <<< >>>   Przekazanie V

Przekazanie IV

Wszystkie elementy dzieła stworzenia połączone są wielowymiarowo w jego Jedności. Językiem wyrazu użytym przez Stwórcę jest różnorodność dzieła oraz sposób jego funkcjonowania oparty na istnieniu bilansujących się przeciwieństw.

Geniusz Stwórcy widoczny jest w stworzeniu układu i mechanizmu funkcjonowania naszej rzeczywistości - niezwykle skomplikowanego i złożonego oraz bardzo różnorodnego, a jednocześnie bardzo powtarzalnego i "dość prostego" w mechanizmach funkcjonowania na poziomie praw podstawowych, atomowym i cząsteczkowym, oraz według ludzkiej miary "genialnego^nieskończoności" w poziomie swojej spójności.

Każdy element dzieła stworzenia jest nierozerwalnie: i logicznie, i energetycznie połączony na różnych płaszczyznach z innymi elementami, a jego istnienie umocowane jest w istnieniu innych elementów, nadając sobie nawzajem sens istnienia. "Organizm" dzieła stanowi całkowitą, genialną, wielowymiarową Jedność. Każdy, najmniejszy nawet element posiada swoją wagę logiczno-energetyczną i, będąc każdorazowo elementem większego mechanizmu, jest istotny, wręcz niezbędny dla funkcjonowania najpierw poszczególnych obszarów, a następnie, łącznie całości dzieła.

Nasza rzeczywistość skonstruowana jest na zasadzie istnienia przeciwieństw, będących swoimi wzajemnymi dopełnieniami logiczno-energetycznymi. Wszystko co w niej istnieje, istnieje (dla obserwatora) i może być identyfikowane, wyłącznie dzięki tworzącemu go uzupełnieniu (dopełnieniu) [M328]. Stwórca umocowuje, a mówiąc bardziej literacko - misternie wplata - nasze istnienie w przestrzeń przez siebie z przeciwieństw utkaną, zawieszając nas w polu ich energetycznych oddziaływań. Nasze istnienie jest ciągłym balansowaniem pomiędzy różnymi wartościami tych przeciwieństw, tworzących poszczególne stany człowieka (od systemowego poczucia istnienia rzeczywistości materialnej, po indywidualne stany emocjonalne). W znakomitej większości, odbywa się to poza naszym postrzeganiem świadomym, na poziomie samego mechanizmu istnienia.

Każdy element naszej rzeczywistości, będąc przeciwieństwem swojego dopełnienia, posiada co prawda wartość logiczną "+" lub przeciwną mu "-", ale to jedynie wyłącznie sam obserwator nadaje tej wartości logicznej, swoją wartość interpretacyjną (użytkową). A czyni to wyłącznie w zależności od swojej orientacji. Ta z kolei determinowana jest pozostałymi elementami stanu lokalnej rzeczywistości w chwili dokonywania obserwacji/interpretacji tego elementu przez obserwatora. Mówiąc prościej: rzeczywistość nie posiada nadanego jej przez Stwórcę stałego wartościowania, odbywającego się według ludzkich kryteriów "jednej prawdy", "dobra" czy "zła". To wyłącznie my sami, zgodnie ze swoim ukształtowaniem gatunkowym, porządkujemy użytkowo dla siebie, poszczególne przeciwieństwa logiczne w swoim obszarze istnienia. Mimo, że nasza rzeczywistość jest dla nas nad wyraz realnym stanem istnienia, to nasz obszar istnienia świadomego pozostaje jednak zawężeniem (podzbiorem) rzeczywistości szerszej, w której już nasze ludzkie wartościowanie nie ma żadnego zastosowania.

Przeciwieństwa tworzące naszą rzeczywistość istnieją wyłącznie na poziomie podstawowym naszego odbioru rzeczywistości, a postrzegane z nieco wyższego poziomu, całkowicie bilansują się logicznie. Stąd też wartościowanie według nich całkowicie traci wówczas rację bytu. Zaczynają za to tworzyć sobą nową, doskonale uzupełniającą się całość, tworząc "nową jakość", kolejną cegiełkę kolejnego poziomu dzieła stworzenia [M329-330]. Patrząc więc na świat szerzej, zaczyna stawać się oczywiste, że obserwowane wcześniej przeciwieństwa są jedynie pozorne. Tak jak "lokalna" i "pozorna" jest cała nasza rzeczywistość odbierana zmysłowo.

Człowiek jest w stanie doświadczać rzeczywistości wyższej dzięki odpowiedniemu otwarciu się na energię wyższą Stwórcy [M261; M294-301] lub technikom medytacyjnym. Rzeczywistości wyższej można doświadczać poprzez całkowite wyłączenie zmysłów i pozostawienie umysłu świadomego pracującego bez ich pośrednictwa - rzeczywistość odbierana w ten sposób jest odczuwana jako kwintesencja bezwarunkowego istnienia (pozbawionego jakichkolwiek pragnień), harmonii, bezpieczeństwa, dając "odbierane całym sobą" poczucie Jedności współistnienia ze wszystkim [M331-333].

Ciekawe jest, co zauważyła już jakiś czas temu nauka (standardowa mechanika kwantowa), że nasza rzeczywistość na poziomie kwantowym (mikroświat) otrzymuje wartościowanie właśnie dopiero podczas dokonywania świadomej obserwacji przez obserwatora - zawsze będącego w momencie tej obserwacji zdeterminowanego jakimiś innymi, wpływającymi na niego elementami rzeczywistości. Ale tak właśnie może być skonstruowany mechanizm naszego istnienia nadanego nam przez Stwórcę - rzeczywistość istniejąca w stanie kwantowym przyciągana jest do naszej indywidualnej "szczeliny" odbioru świata stanem rzeczywistości chwili tuż przed dokonaniem przez nas obserwacji, a to dopiero my nadajemy jej swoją obserwacją kształt [M236-244].

(...)

Istotne dla rozumienia przez nas rzeczywistości jest również to, że wszystko w dziele stworzenia jest przez Stwórcę zdeterminowane, choć nie w tradycyjnym, "płaskim", rozumieniu tego słowa. Podczas kreacji Stwórca zdeterminował wielowymiarowo wszystko, określając warunki brzegowe każdego możliwego do zaistnienia procesu - uczynił to jednak często na poziomie wyższym, niż poziom istnienia definiowanego procesu. Sprawia to, że każdy proces/element w wybranych przez Stwórcę płaszczyznach istnienia, posiada określony stopień swobody (a sumarycznie, obszar swobody). Człowiek, efekt tej wielowymiarowej determinacji, obserwowanej przez siebie z poziomu swojego istnienia, nazywa mianem "wolności wyboru".

Zadana przez Stwórcę "elastyczność" części obszarów/procesów/elementów rzeczywistości wynikająca z nadanych im stopni swobody, umożliwia bytom samoświadomym, dzięki swojej "wolności wyboru", nadawanie niektórym z nich, pożądanych przez siebie zmian. Dokonywane zmiany nigdy ostatecznie jednak nie są w stanie wyjść poza granice określone przez Stwórcę dla danego obszaru/procesu/elementu.

Stwórca nadaje poszczególnym obszarom i elementom dzieła stworzenia możliwość wzajemnego oddziaływania na siebie według określonych przez Niego reguł, w tym łączenie się w większe, autonomiczne lokalnie struktury. Fakt ten umożliwia jednostkom ludzkim łączenie się w społeczności oraz określanie wspólnych praw i społecznych zasad funkcjonowania.

Przekazanie III   <<< >>>   Przekazanie V